Column Karel N.L. Grazell

Terug naar de vorige pagina <<
 

index columns

 

Het achterlichtje en m鳬r

Het was 1947. M地 vriend Niels uit de Achillesstraat kon niet fietsen. Ik probeerde hem het te leren. We reden daartoe op de dijk langs de Bosbaan. Ik hield de fiets vast, maar hij ging steeds harder, dus ik besloot om achterop te springen. Een honderd meter later besloot Niels dat steeds rechtuit rijden maar saai was en hij ging naar rechts, de helling af. Met een been aan elke kant lukte het me om net voor de schuinte nog van de fiets te geraken. Niels echter duikelde.
Enkele dagen later wilden we op een avond laat naar Broek op Waterland gaan. Daar, aan het Havenrak, woonden de schrijver Kees Kelk met z地 vrouw en kinderen. En het zusje van Niels was er kindermeisje
(ze is nu al heel lang getrouwd met Leo Cappel, de bekende Nederlands/Nieuw Zeelaandse schrijver die ook op deze website voorkomt).
Ik leende Niels mijn fiets en nam zelf de fiets van m地 vader. Het liep al tegen elven 痴 avonds.
Wilt u even stoppen, heren, klonk het op de Stadionweg. Een agent. Uw achterlicht werkt niet, zei hij tegen mij. Ik vertelde hem dat het mijn fiets niet was, maar die van m地 vader. En dat die altijd zorgde dat z地 fiets perfect in orde was, want hij werkte voor de verkeerslichten en de politiemelders. Ik had dus op m地 vader vertrouwd en niet gekeken of het achterlichtje het wel deed.
De man werd vriendelijker. Hij keek naar de draadjes, repareerde tenslotte. Draait u nu eens aan het voorwiel, zei hij, terwijl hij achter de fiets stond. En ja, het achterlicht deed het weer. Met een nogal slingerende Niels gingen we verder.
We kwamen in Broek en er was niemand thuis. Daar stonden we, en het was al over twaalf.
Niels vertelde het avontuur nog eens een halve eeuw later aan z地 moeder in het Willem Witsenhuis aan het Oosterpark.
銭arel ging toen op het gras aan het Havenrak liggen slapen, met de fiets over zich heen als een soort deken. Maar hij had het koud, want er miste een fietsspaak. 痴 Morgen reden we terug, maar ik slingerde zo erg op het fietspad dat Karel maar op de rijweg ging fietsen. Hij raakte een stuk vooruit en natuurlijk, een agent hield hem aan: zondagmorgen, om 7 uur. Karel mocht natuurlijk niet op de rijweg rijden. Hij was het net de agent aan het uitleggen, dat hij uit de buurt van m地 slingeren probeerde te komen en toen kwam ik eraan. Ik gooide in paniek m地 armen in de lucht, ik riep: ik kan niet remmen, en plotseling zat de agent op m地 voorwiel en hij hing over m地 stuur met z地 gezicht bijna tegen het mijne.
Later reden we op een dijk en daar kwam een peloton wielrenners aan. Ik gooide weer m地 handen in de liucht en ik reed dwars door dat peloton heen. Er vielen nogal wat wielrenners, en die vloekten behoorlijk, maar ze moesten meteen weer opstappen, ze hadden geen tijd om me wat aan te doen. Ik ging linksaf de dijk af, en ik eindigde in de hooiberg. Een week later zag ik in de bioscoop, in het journaal, hoe het allemaal was gegaan.
Aldus Niels.
De agent, door Niels aangereden, had geen schade. Hij sprong, na het uitschrijven van een bekeuring, weer op de fiets om snel weer bij een andere kwaadwillende te kunnen zijn.
Want er was geen welvaart: de staat kon de politie nog betalen.

Karel N.L. Grazell - 24 december 2011
Amsterdams stadsdichter uit Zuid

 

 

Terug naar de vorige pagina <<