Column Karel N.L. Grazell

Terug naar de vorige pagina <<

 

 

index columns

 

Bomen over het consumens

Dat was het dan in november. De website zuidelijkewandelweg bestond vijf jaar. Het 1001 bomenplan kwam langs en wat is het resultaat: in de Betuwestraat is voor de website geplant.
Waar het zou moeten, het Roerpleintje, was geen plaats. OK, ik begreep het: de Rivierenbuurt is al dichtbevolkt met groen.
Maar nou staat daar wat dat hopelijk mooi gaat worden, edoch, wie weet nu en zeker straks nog waarom het daar staat Ik heb t niet gezien, maar het stadsdeel zal er heel egocentrisch een boompaal bij hebben geplaatst met het vignet van het 1001 bomenplan erop, maar het staat er toch anoniem.
Ik denk aan die meneer die een boom voor de deur liet planten voor zn moeder. Mooi h, die moeder kijkt uit haar raam en ziet die boom, neem ik aan. Maar de boom staat er anoniem.
En zo is het met honderden geplante bomen en struiken. Ze leven sinds kort onder ons en zijn daar met een bepaalde intentie van bewoners geplaatst maar ze bloeien en groeien alle onder dezelfde naam: NN.
Je zou toch van een stadsdeel, dat ook een bevolkingsregister beoefent, waarin iedere bewoner met zn individuele naam is opgenomen, verwachten dat het persoonlijke element, de added value, die de bewoners hebben toegevoegd aan het planten van hn boom, wordt gehonoreerd. Alleen dn is het in mijn ogen als marketing-adviseur een goed afgeronde actie.
Ik geef de wethouder bovenstaande ter overpeinzing onder het motto: het consumens wil k wat.

Het cosumens wil in de watten gelegd. Maar hier in Bolestein krijg ik een mailing met een onderzoek naar het buurtgebeuren en later hoor ik dat de resultaten helemaal in de Jekerstraat zijn te beluisteren. Daar kom ik niet.
Het GVB kwam met gratis chip. Ja, maar niet voor de bussen die langs mn deur rijden op weg van de regio ten zuiden van de stad naar Amsterdamse bestemmingen. Dan rijd ik maar geen GVB.
Een week voordat ik dit schrijf heb ik trouwens op een bed liggend, in een ambulance gereden. Voor het eerst in mn leven nou ja, je bent tachtig of niet. Het consumens vervoerd door een broeder en een broederes. War een aardigheid, wat een zorg. Eerlijk, dat had ik niet verwacht.
In het VU-ziekenhuis, in het vroegere gebied van de Zuidelijke Wandelweg, zullen ze wel de pest in hebben gehad: ze hadden het al zo druk. Maar dit consumens, voor het eerst ook in een ziekenhuis om bekeken te worden, werd vol lieflijkheid ontvangen en bekeken. Ik moest even in een rondstoel en een artse reed me!
En toen er een slang op zoek ging naar mn innerlijk, stond er achter me een verpleegster me bemoedigende schouderklopjes te geven. Enzovoort. Enzovoort.
Zoveel attentheid. Ik denk aan heel lang geleden, hoe een man in een witte jas me op een kruk zette, onverhoeds een dikke naald in mn verhemelte zette, me volspoot met wat ik nog jaren later meende te proeven, en me toen met een tang begon te knippen ik heb m toen met m;n kleuterwraak volgespuwd met bloed. Of die patriarchale huisarts, die zei: doe je mond eens open, snel een tang pakte en zonder verdoving een kies uit mn kleutermond sleurde: ik huilde urenlang mn pijn en vooral mn haat uit.
Nee, dan nu dat VU. Daar was ik geen consument, maar een consumens, een mens.
Mn oude, helaas overleden vriend, de dichter Willem J. van der Molen, moest een kijkoperatie in zn knie ondergaan hij was toen al een eind in de zeventig. Hij zei tegen me: op onze leeftijd, Karel, moet je blij zijn met elke aandacht die je krijgt.
Toen ik mn bezoek aan het VU rapporteerde aan mn dochters, schertste ik: ik wil z terug
Nououou, dat nou ook weer niet.

Karel N.L. Grazell
Amsterdams stadsdichter uit ZuiderAmstel

januari 2009

 

Terug naar de vorige pagina <<